Раcинг Сантандернинг Ла Лигаъга қайтиши: Сергио гол урди

“Ёмон болакай нима бўлганини тушунмади; ҳеч ким буни тасаввур қила олмасди, агар биз унинг ўрнида бўлганимизда,” деди Алваро Мантилла, Раcинг Сантандернинг капитан. Улар бу ўйинни дунёдаги енг муҳим нарсалардан бири сифатида кутишган еди. Шу сабабли, 19 ёшли болакай, ўзининг ҳаётининг ярмини шу клубда ўтказган, фақат ўзининг бобосини қучоқлаш учун трибунага чиқди. Сергио Мартинез Раcинг учун ўзининг биринчи ўйинини ўйнаганида, у ўзини тутолмай, кўз ёшларини тўкди. Атрофида 22,413 киши ҳам буни ҳис қилди. У ўзининг биринчи дивизионидаги ўйинида, учинчи марта бошланғич таркибда ўйнаганида, Сергио фақат гол урибгина қолмади; у комиксда кўринадиган, портлашлар ва ҳайратланарли белгилар билан тўла гол урди. Тўп таклиф каби кўтарилди ва Капоw! – Сергио уни тепага урди, тўп ҳаво ва вақтни кесиб ўтиб, 126 км/соат тезликда учди. У бурчакка югурди, 10 ёшидан бери кийиб келаётган белгисини ушлаб. Ўша пайтда, у нима қилганини англаб, ҳайратда қолди. Бу ҳақиқатан ҳам содир бўлаётганди. Ўсмирнинг биринчи дивизиондаги охирги ўйинини еслай олмайди: у беш ёшда еди. Бу нафақат Сергио учун, балки Мантилла учун ҳам биринчи юқори лигадаги ўйин еди – у 5 км узоқликда туғилган. Жорге Салинас ҳам, 19 ёшли бошқа бир Сантандерлик, бу ўйинда ўйнади. Сергио Cаналес, улар каби Сантандердан келган академия ўқувчиси, 16 йил аввал ўйнаган еди. Ҳозирда 35 ёшда, у ниҳоят ўз уйига қайтган еди. Раcинг, биринчи дивизионнинг асосчиларидан бири, 2012-йилдан бери биринчи марта юқори лигада ўйнади ва Вилларреалга қарши 2:0 ҳисобида ғалаба қозонди. Улар 1:0 ҳисобида олдинда бўлишди, Андрес Мартиннинг пеналтиси орқали, Сергио 34-дақиқада 2:0 қилиб қўйди. Улар бунга муносиб едилар: “Енергия тўхтовсиз еди,” деди Вилларреал мураббийи Иниго Перез. 44 дақиқа давомида Раcинг деярли мукаммал еди. Аммо 67 сония ичида Папе Гуейе ва Ничолас Пепе томонидан икки тезкор гол урилиши улардан бу устунликни олиб қўйди – Раcинг мураббийи Жосе Алберто Лопезнинг таъкидлашича, бу биринчи дивизионнинг қандай қаттиқ еканлигини еслатди. Бироқ, бу натижа олиб қўйилмайди: 2:2 ҳисобидаги дуранг, ўтган мавсумда учинчи ўрин егаси билан, қийинчиликда бўлиши мумкин. Ел Сардинеро, 1980-йилларнинг охирида қурилган ва бурчакдаги ёритгичлар билан тўлдирилган, яна тўла еди. Одамлар оқ Раcинг футболкаларида келишди, фақат яшил футболкада бўлганлар истисно. Бу шаҳар, ҳамжамият, ўз жойига қайтмоқда. Агар улар уйда бўлса, биринчи дивизион ҳам уйда еди: бу барчага байрам қилишга имкон берадиган кунлардан бири еди. “Мен буни жуда ёқтирдим,” деди Перез, у рақиб мураббийи. “Бу жойга келиб, барча ҳиссиёт ва ҳаяжонни кўриш жуда ёқимли. Бу ҳар ким учун қувонч.” Аммо бу 2012-йилдан бери биринчи дивизионда бўлган тарихий клуб ҳақида емас, балки бўлиш ҳақида еди. 2012-йилда юқори лигадан тушиб кетган Раcинг, 2012-йилда Йевропада ўйнаган ва Манчестер Ситиъни мағлуб етганидан сўнг, узоқ йўлни босиб ўтди ва яна тикланиши мумкин еди. Умуман олганда. Манба: тҳегуардиан.cом